Okolice Biernatki w okresie halsztackim, a więc w drugiej połowie VI wieku p.n.e., były zamieszkałe przez grupy ludności kultury wschodniopomorskiej określane jako pomorskie. Dowiodły tego ostatnie badania archeologiczne.

Wieś położona na wzgórzach przez dziesiątki lat stanowiła integralną część miejscowości Bińcze. W opracowaniach z 1868 roku Biernatka wymieniona jest jako Bińcze Szklana Huta (Bärenwalde Glasshütte) - majątek ziemski, 30 budynków, 160 mieszkańców. W roku 1928 oddzielono Biernatkę od Bińcza. W roku 1930 nastąpił też rozdział gruntów wyniku parcelacji majątku. W roku 1945 w okolicach Biernatki toczyły się ciężkie boje. Po przejściu frontu zaczeli przybywać polscy osadnicy. Dla ich dzieci otwarta została we wrześniu 1945 roku szkoła 4-klasowa. Kierownikiem i nauczycielem była H. Magnuszewska. Od roku 1954 kierownikiem szkoły, później dyrektorem była H. Patalas. Przez cały okres funkcjonowania szkoły liczba dzieci pobierających naukę wahała się w granicach 30-40 uczniów. W roku 1978 szkoła została
Do roku 1945 wieś nosiła nazwę Bärenütte. Po wojnie nazwy przejściowe Trzciane: Leśna Huta, Stara Huta. Obecna nazwa wsi nie występuje w Skorowidzu ustalonych nazw miejscowości na Ziemiach Odzyskanych, według uchwał Komisji Ustalania Nazw Miejscowości przy Ministerstwie Administracji Publicznej. Należy sądzić, iż pojawiła się później.

W Biernatce rosną cztery dęby szypułkowe, które uznane zostały za pomniki przyrody. Jeden z nich ma około 650 lat i w obwodzie około 510 cm. Te twory przyrody cenne ze względów naukowych, historycznych, pamiątkowych i estetycznych są prawnie chronione.

Na Pomorzu Gdańskim w latach 650-500 p.n.e. wyodrębniła się kultura wschodniopomorska, która rozprzestrzeniała się w kierunku południowym. Jej ludność ciała zmarłych z niezbędnymi w zaświatach rekwizytami (wytwory z brązu, naczynia ceramiczne, przedmioty codziennego użytku) poddawała kremacji na stosie. Po spaleniu zwłok wydobywano szczątki szkieletu, po czym pozostałości umieszczano w popielnicach. Prochy wraz z ofiarami lokowano w grobach rodzinnych, budowanych z płyt kamiennych. Mogiły miały kształt skrzyń. Z okresu halsztackiego pochodzą – mające charakter sakralny – popielnice twarzowe. Groby skrzynkowe kultury wschodniopomorskiej odnaleziono w Olszanowie. Na ich powierzchni znajdowały się motywy roślinne, zoomorficzne oraz pokazujące sceny polowań. W 1996 roku ponownie zbadano trzy stanowiska w okolicy Olszanowa. Na ich podstawie uznano, że część zabytków mogło mieć wcześniejszą metrykę i prawdopodobnie pochodzi z wcześniejszego okresu lateńskiego. W okolicy przypuszczalnie był usytuowany warsztat garncarski, gdzie wytwarzano naczynia sepulkralne.

Żródło: T. Gasztold, W. Zybajło, M. Zybajło, Miasto i Gmina Czarne. Zarys Dziejów. Czarne - Człuchów 2001.